Gra ręką to jeden z przepisów, który mimo kolejnych redakcji wciąż budzi najwięcej sporów — nawet wśród samych sędziów i ekspertów. Ogólna zasada brzmi prosto, ale jej zastosowanie w konkretnej, szybkiej akcji bywa trudne.
Ogólna zasada
Dotknięcie piłki ręką lub ramieniem jest zwykle traktowane jako przewinienie, jeśli zawodnik w sposób nienaturalny powiększa swoją sylwetkę lub świadomie kieruje ciało w stronę piłki — niezależnie od tego, czy chciał w ten sposób zagrać piłkę, czy nie. Samo to, że dotknięcie było niezamierzone, nie zawsze chroni przed przyznaniem faulu, jeśli pozycja ręki była nienaturalna względem ruchu ciała.
Kiedy gra ręką zwykle nie jest faulem
- piłka trafia w rękę znajdującą się blisko ciała, w naturalnej pozycji podczas biegu lub skoku,
- zawodnik nie ma realnego czasu ani możliwości cofnięcia ręki przed kontaktem z bardzo bliskiej odległości,
- piłka odbija się od własnej głowy, tułowia lub nogi zawodnika, zanim dotknie ręki.
W polu karnym dochodzi dodatkowo kwestia bramki — jeśli gra ręką bezpośrednio prowadzi do zdobycia gola przez drużynę atakującą, gol zwykle nie zostaje uznany, nawet jeśli samo dotknięcie nie byłoby faulem w innej części boiska.
Dlaczego to wciąż budzi dyskusje
Ocena „naturalnej pozycji ciała” i „nienaturalnego powiększenia sylwetki” to w dużej mierze kwestia interpretacji konkretnej sytuacji, nie prosty fakt do zmierzenia — dlatego nawet przy dostępie do powtórek wideo komentatorzy i eksperci często nie zgadzają się co do tego, czy dana sytuacja powinna zostać ukarana.
